بنام خدا

تولد امام رضا(ع)بر عاشقان اهل بیت مبارک باد.

گرچه این شعرسیدمحمدسید را قبلا هم نوشته بودم.اما بمناسبت این

ایام فرخنده آنرا مجدداتکرار کرده ام:

  درمدح "امام رضا(ع)"

عنوان شعر"رضی رضا"یعنی رضایت امام رضا(ع)
                                             
رضا اگر نه رضی بو رضی خدا سه شفا نی
                                                       رضی خدا که رضاتن به غیر قول رضا نی

اگر امام رضا(ع) راضی نباشد رضای خدا هم(حتی برای شفا) نیست.(در بهبهان اگر چیزی کمیاب باشد می گویند فلان چیز برای شفا هم نیست که کنایه ازنبود حتی اندکی از آن شیی است.)
رضای خدا که خواسته توست بجز کلام امام رضا(ع) نیست.
                                            
اگر تو جمن قیومت او پی حساب توجونت
                                                          رضا رضا بکه اصلا اوباله هول و بلا نی

اگر ترس از قیامت وپای حساب رفتن بجانت افتاده .امام رضا(ع) را راضی کن که اصلا آن طرف ترس و واهمه ای در کار نیست.
                                                        
کسی که توشه و بار ی تو قبر مهر رضا بو
                                                  به قد یه نخودیش ترس روز هل هلکا نی

کسی که توشه وبارش در قبر عشق رضا باشد.به اندازه یک نخود ترس از روز جزا ندارد.(هل هلکا تشبیه روز قیامت بشکل صفی است که برای حساب پس دادن گرفته باشیم وهمدیگر را هل بدهیم.که البته خدا نکند آنجا هم صف باشد).
                                                     
طواف کعبه وسعی صفا ومروه سی داران
                                                  به غیر قبر رضا مکه سی فقیر و گدا نی
                                                            
طواف خانه خدا وبرگزاری مراسم سعی صفا و مروه برای افراد دارا ومتمکن است.برای فقرا بجز زیارت مرقد امام رضا(ع) امکان مکه رفتن نیست.(یعنی آنجا مکه فقراست).

 به دلیل طولانی بودن شعر فعلا به همین اندازه بسنده می کنم.وعلاقمندان می توانند به کتاب گپ سید قسمت مدایح ومراثی مراجعه کنند. سربلند وشادمان باشید.
                                            خدا یار ونگهدارتان باد....

‏02‏/‏12‏/‏2005
                                                    بنام خدا
دوستان سلام
خوشحالم از اینکه بعد از مدتی درگیری شغلی بالاخره فرصتی دست داد در کنار

شما باشم.از دوستانی که در این مدت اظهار لطف کرده اند ممنون وسپاسگزارم.

واما با توجه به رسیدن فصل سرما ودر پی آن آماده شدن غذا های گرم مثل آش و لبو

(چغندر)وشلغم وغیره.....بی مناسبت نیست که در اینجا در مورد آش معروف بهبهان

(آش کارده یا همان حورره خودمان)وفواید آن که بسیار است وما قدرش را نمی دانیم چند جمله ای بنویسم.

حورره آشی است مرکب از جو دو سر(دوکله)وگیاه ارزشمند کاردین(یاکارده) ومایه

مخصوص(که یک مخمرترش است)و سپس سیر.

 موادمزبور را ازیک شب قبل دردیگی ریخته به مقدارمناسب آب افزوده ومی جوشانند.

  سپس بحالت ولرم کاملا می پوشانند(مثل ماست)تا تخمیروترش شود.

  وصبح کمی سیربه آن اضافه کرده ومیل می کنند.

آش کارده(حورره) علاوه بر خوشمزه بودن بدلیل تخمیرجو درآن سرشار از ویتامین ب

کمپلکس است.کسانی که اطلاعات پزشکی دارند.ازخواص بی نظیر مخمرآبجو(البته

بدون الکل)یا همان مائ الشعیرعربی مطلع می باشند.این ویتامین ها علاوه بر تقویت

قوای عصبی اشتهاآوربوده واز کم خوابی وآشفتگی جلوگیری می کند.همچنین

کاردین موجود در آن باعث تقویت دستگاه گوارش شده وبدلیل ملین بودن فعالیت های
روده ها رابهبود بخشیده وبه اصطلاح قدیمی ها شکم را پاک کرده وبه قول امروزی ها
سرویس کننده خوبی برای دستگاه گوارش است. شاید گفتن از خواص سیرموجود

درآن بی مورد باشد.اما برای آنان که احیانا بی اطلاعند. عرض می کنم که بهترین

آنتی بیوتیک درجهان سیر است.(اینکه می گویم بهترین در جهان اغراق نیست.زیرا

می دانیم که همه آنتی بیوتیک ها در درازمدت عوارض دارند.در حالیکه سیر نه تنها

عوارض ندارد بلکه بسیاری از عوارض داروها را ازبین می برد).آش کارده بدلیل رقیق

کردن خون از عوارض قلبی نیز پیشگیری می کند وچربی های خون یعنی کلسترول

وتریگلیسرید را هم کاهش می دهد.البته به افرادی که ناراحتی معده دارند توصیه

می شود که در صورت استفاده حتما از آنتی اسیدی که پزشک معالج داده است

استفاده کنند.

در اینجا شعر زیبای استاد آصفی را زینت بخش نوشته خود می کنم:

حورره خرده صبح سرما تو زمسو جه خشن----- ملقی یه قوروشن

"یعنی حورره خوردن در زمستان صبح سرما چه خوش است.هر ملاقه اش (به قیمت)

یک قران است." (قران یک واحدپول قدیمی است وبرخی آنرا معادل یک دهم ریال می

دانند.اما در بهبهان به معادل یک ریال قوروش یا همان قران می گفتند.)

درضمن در قدیم یک نوجوان از خانواده حورره فروش به بالای بام می رفته وبرای تبلیغ

به سبک رایج آن زمان اینگونه می گفته است:

بیو که آش کارده ایه----- بیو که زنگ دل بریه "حورره حورره"

یعنی بیا که این آش کارده ست.... بیا که این زنگ دلتان را پاک می کند.

درپایان ضمن پوزش از پزشکان عزیزکه تاحدودی در کارشان دخالت کردیم. ازدوستان

وعزیزانی که در این مورد اطلاعات بیشتری دارند تقاضا دارم مساعدت وراهنمایی

کنند.فعلا خدا حافظ وحق یارتان